عجب بارانی می آید!
وقتی داشتم از نمایشگاه نقاشهای ِامسالمان در شهرداری به خانه برمی گشتم شروع شد

نزدیک پارک خونه هم برای بچه ها جشن گرفته بودنند صدای موسیقی و دود کباب خیابان رو پر کرده بود. برای یک لحظه من رو، از عالم واقعی زندگی ام دور کرد ، یاد عروسی ها توی باغ های تهرون افتام وبه این موضوع فکر کردم : اگر هیچ مشکلی نداشتی که فکرت رو مثل یه خوره هی بخوره، چی می شد؟
هرچی بخواد اتقاق بیافته می افته و حتی می شه گفت وای به روزی که روی دنده بد شانسی افتاده باشی ، دیگه اوستا کریم ول کن معامله نیست هی برات مشکلات رو مثل بارون رحمت به سرت می باره!
من بهش هی می گیم : اوستا جون قربون اون شکل ماهت برم، بسه دیگه بیا وبا ما این چند صبا رو بساز. من دیگه اون جوان بیست سال پیش نیستم که خیلی ساده و خوش باور بود وهی بخودش امیدواری می داد غصه نخور درست می شه ، صبور باش اینها همه اش امتحانه!
دیگه خواهش می کنم بس کن!
خلاصه میان دریای امید وناامیدی بدجوری گرفتارم . می دونم باز هم خودم رو راضی می کنم که امیدوار باشم و
با سختی های زندگیم بسازم وبا هر شکست دوباره بلند شوم ودوباره مبارزه جدید رو شروع کنم. خودم هم ازاین همه رودر تعجبم