و اما اینجا......؟

پیاده روی توی خیابان های باریک پاریس در روزهای آفتابی بهار, به قدری دل انگیزه که حد نداره. از کنار کافه های بقول فرانسویها سمپاتیک و با جو مخصوص بهش که رد می شی وبا دیدن آدمهایی که بیخیال به نظر میرسندو درعالم خودشان حمام آفتاب می گیرند , تو هم هوس میکنی توی یکی از اون تراس هاش بنشنی و قهوه ای سفارشی بدی و غرق در سرزمین مرموز افکارت عبور عابرین رو نگاه کنی و هر از گاهی به نتیجه ای درباره ء این زندگی برسی نتایجی که خیلی زود با رویدادهای جدید زندگیت میتوانند عوض بشوند.

توی یه رستوران گرم و کوچولو دیدمش , با دوستای دانشجوش نشسته بود وبیخیال در حال سیکار کشیدن بود, وچیز جالبی که اولش در موردش توجه ام رو جلب کرد فورمی بود که دستهاش روروی هم قرار داده بود . درست مثل من با این تفاوت که من سیگار نمی کشیدم . دستی رو که سیگار می کشید از آرنج خم کرده بود ودست دیگرش رو هم بالای بازوش تکه داده بود, میزشون درست کنار میز ما بود, یه میز قرمزکوچولو-گاهی به خیابان روبرو نگاه می کردم و گاهی به او, نمی خواستم متوجه بشه که دارم نگاهش می کنم_ در افکار خودم غرق بودم در مورد این دینا وآدامها. هر بار که بهش نگاه می کردم انگار جوانی اش و حالت صورتش بدجوری من رو به گذشته ام می برد_ مرا به یاد<< او>> انداخت وقتی که جوان بودم و (اولین عشقم) و جیزی که عجیبه اینکه هیج شباهت ظاهری با اون نداشت. سعی کردم مجسمش کنم در حالیکه عاشقه چطوری می توانه باشه؟
عشق عشقهِ و غیر ممکنه که توام ب درد و رنج نباشه .این هم از امشب رستوران رفتنه ما_ برگشتیم خونه , غرق در او. انگار که در من حک شده! بیاد<<او>> اما چه فایده ! یک حالت مالیخولیایه ! چرا یک برخورد آدم رو اینطوری می کنی برخوردی که شاید هیچ هم وقت تکرار نشه و تو هرگز دیگه اون آدم رو نبینی ولی اون شب و اون لحظه تاثیر خاص اش رو روت تا ابد داره و آنروز یک جورهای در تو حک می شه نه اینکه اون آدم آدم خاصی بوده _نه فقط چون تو رو با گذشته های دورت پیوند داده است